Pozatem azocicy z hipochloremją towarzyszy niskie ciśnienie krwi, miękkie tętno, osłabienie odruchów ścięgnistych i nieznaczne zmiany patologiczne w moczu; wręcz przeciwne objawy występują w azocicy, zależnej od prawdziwej mocznicy.
Jedną z właściwości opisywanego zespołu stanowi zagęszczenie krwi, spowodowane utratą płynów. Zagęszczenie to wykrywa się refraktometrem lub też przez liczenie czerwonych ciałek krwi. Mocznicy zaś prawdziwej zwykle towarzyszy niedokrwistość większego lub mniejszego stopnia.
Azocicę z hipochloremją odróżnić można od azocicy spowodu niedomogi nerek również na zasadzie badania zasobu zasad w osoczu. W prze. biegu hipochloremji ustrój traci walory kwaśne, co pociąga za sobą stan .alkalozy, objawiający się zwiększeniem rezerwy alkalicznej w osoczu. Natomiast azocicy prawdziwej towarzyszy zwykle pewien stopień kwasicy, a więc obniżenie zasobu zasad.
Pamiętać również należy, że nagły wzrost już istniejącej azocicy u chorego z niedomogą nerek, może zależeć nie od pogorszenia się sprawy nerkowej, lecz od hipochloremji, powstałej naskutek wymiotów (t. zw. a z o t e m i e miite).
Patogeneza azocicy z hipochl or em j ą jest doląd niezupełnie znana.
B 1 u m sądził, że główną rolę w mechanizmie azocicy odgrywa zubożenie ustroju w sól; mocznik miał być zatrzymany we krwi dla zrównoważenia ciśnienia osmotycznego. Wobec tego jednak, że mocznik przechodzi przez wszystkie błony komórkowe, oraz że w przebiegu przypadków azocicy z hipochloremją wydalanie mocznika z ustroju nie ulega zmniejszeniu, wysunięto pogląd, że omawiana azocica powstaje wskutek wzmożonego rozpadu białka spowodu braku soli i odwodnienia ustroju.