AZOCICA POCHODZENIA POZANERKOWEGO Znajomość stanów chorobowych, przebiegających z azocicą poza-nerkowego pochodzenia, ma bardzo ważne znaczenie rozpoznawcze i lecznicze. Na uwagę zasługuje zwłaszcza zespół objawów, opisany niedawno przez autorów amerykańskich z kliniki Mayo pod nazwą azocicy z hipo-e&loTemją. E t j o 1 o g j a. Objawy azocicy z bipochloremją przy normalnym stanie nerek poraź pierwszy spostrzeżono u chorych ze zwężeniem odźwier-nika lub ostrą niedrożnością jelit z uporczywemi wymiotami. Schorzenia te, oprócz dawno znanych objawów klinicznych, wywołują zaburzenia humoralne. U nas Landau i Głass pierwsi ogłosili trzy przypadki zespołu hipochloremji z hiperazotemją, obserwowane w przebiegu zwężenia dwunastnicy. Dalsze obserwacje dowiodły, że wspomniany zespół objawów wy* stępować może w przebiegu różnych schorzeń, np. po uporczywych wymiotach, po długotrwałych biegunkach, przy szybikiem znikaniu obrzęków oraz po zbyt długo stosowanej diecie feezsolnej w schorzeniach nerek. Objawy kliniczne. Obraz kliniczny jest zwykle bardzo ciężki. Na początku chory jest osłabiony i apatyczny, skóra i- śluzówki są suche, rysy zapadnięte; nigdy nie stwierdza się obrzęków; przeciwnie —* na pierwszy plan występują objawy odwodnienia ustroju. Ciśnienie krwi jest zwykle niskie. W moczu wykrywa się białko, wałeczki i pojedyncze krwinki. Stopniowo etan chorobowy się pogłębia, wystąpić mogą drgawki, śpiączka (coma h y p o c h 1 o r a e m i c u m) i zejście śmiertelne. Badanie krwi wykazuje bardzo wysoki poziom mocznika i indykanu, natomiast znaczny spadek zawartości chloru w krwinkach i w osoczu.