Za tym poglądem przemawiają badania doświadczalne na zwierzętach (G 1 a s 8).
Również obserwacje kliniczne ostatnich lat dowodzą, że pierwotną przyczyną azocicy hipochl oremicznej jest toksyczny rozpad białka. Okazało się bowiem, że po większych zabiegach operacyjnych występuje często zespół azocicy z hipochloremją, choć chorzy wcale nie wymiotują ani -też nie mają biegunek; w tego rodzaju przypadkach niema mowy o utracie chlorków przez ustrój, lecz trzeba myśleć o przesunięciu ich z krwi do innych tkanek. Pozatem przekonano się, że niema równoległości miedzy stopniem azocicy, hipochloremją i ciężkością objawów klinicznych.
Przeważnie chlorowanie usuwa stan toksyczny, obniża azocicę i podwyższa poziom chloremji; niekiedy jednak hipochloremją nadal trwa, pomimo poprawy obrazu klinicznego.
Przytoczone dane dowodzą, że mechanizm zespołu azocicy z hipochloremją jest bardzo •komplikowany. Autorzy francuscy (C h a h a n i e r, Robinean, L e v y) tłumaczą zespół azocicy z hipochloremją, obserwowany po zabiegach operacyjnych, tern, że operacja chirurgiczna powoduje rozpad białka i wyzwala substancje toksyczne, które zostają zobojętniane przez chlorki, mobilizowane z krwi do tkanek. Jeśli chlorki w dostatecznym stopniu zobojętniają owe produkty toksycznego rozpadu białka, niema żadnych objawów zatrucia ustroju, pomimo występowania hipochloremji. Niedostateczne zaś zobojętnianie prowadzi do gromadzenia się toksyn w tkankach i krwi oraz do azocicy.