Oznaczenie chloreinji. Zdawałoby się, że wystarczy zbadać ilość chlorków w osoczu, aby przekonać się o hiper — czy też hipochloremji, podobnie jak się postępuje w celu oznaczenia stopnia azocicy. Tak jednak nie jest. Dla zorientowania się w .stopniu chlorernji należy zbadać osocze, krwinki oraz określić rezerwę alkaliczną. Każde bowiem zakwaszenie ustroju przemieszcza chlorki z osocza do krwinek, każda zaś alkaloza wywołuje zjawisko przeciwne. Jeśli ograniczyć się tylko do badania osocza, to w pierwszym. przypadku otrzymamy pozorne zmniejszenie, w drugim — zwiększenie ilości chlorków. Jedynie przy normalnych warunkach zakwaszenia ustroju wystarcza określenie pozioma chlorków w osoczu. Już przy nieznacznych przesunięciach odczynu krwi należy uciec się do dalszych badań, mianowicie — do określania zawartości chlorków w krwinkach oraz we krwi, jako całości. W warunkach normalnych na litr osocza przypada 5.9 — 6 g., na litr krwinek 2.95 — 3 g. soli kuchennej.
Rozpoznanie różnicowe. Pomimo pozornego podobieństwa azocicy z bipochloremją do prawdziwej mocznicy, znamy szereg objawów, różniących te stany chorobowe. Autor francuski B 1 u m podał zespół objawów klinicznych oraz proste, łatwo dające się wykonać badania, na zasadzie których można odróżnić azocicę prawdziwą od hipo-chlofemicznej.
Ważną cechą jest dysproporcja między stopniem azocicy, a cież-kością obrazu chorobowego. Podczas gdy w hipochloremji przy cyfrze m lcznika 8 — 10«/00 stan chorego może być względnie niezły, to w przebiegu azocicy z niedomogą nerek poziom mocznika, nawet w końcowym okresie schorzenia rzadko przekracza 4 — 5°/nn.