Leczenie w porę zastosowane daje szybką poprawę i często ratuje chorego od śmierci.
Należy jaknajwcześniej przystąpić do energicznego chlorowania ustroju, które polega na dożylnem wstrzykiwaniu 10% roztworu chlorku sodu w ilości 50 —— 100 cm.3 dziennie. Jednocześnie, wobec braku płynów w ustroju, wskazane są wlewania podskórne roztworu fizjologicznego. Jeśli chory nie wymiotuje, stosuje się również sól kuchenną doustnie w ilości 1 5—20 g. dziennie.
Podczas chlorowania należy kontrolować zawartość mocznika i chlorków we krwi, aby nie przeładować ustroju solą.
Wskaźnikiem skuteczności leczenia, obok poprawy stanu podmiotowego, jest krzywa zawartości mocznika w surowicy; w miarę powrotu ustroju do równowagi solnej, ilość mocznika szybko spada i w ciągu krót-k ego czasu wraca do normy.
Azocica pochodzenia mózgowego.
Azocica pochodzenia mózgowego występuje w szeregu schorzeń mózgu, cechujących się ciężkim i ostrym przebiegiem, prowadzącym zwykle do zejścia śmiertelnego. Wymienić tu należy ostre zapalenie mózgu, paraliż postępujący o ostrym przebiegu, krwotoczne zapalenie opon i mózgu, rzucawka porodowa, tężec i t. p.
Szczególnie szybko rozwija się znaczna azocica w schorzeniach mózgu, przebiegających z gwałtownym zanikiem mięśni.
Spadek azocicy rokuje poprawę; narastanie jej — zwiastuje niepomyślne zejście sprawy chorobowej, nawet pomimo chwilowej poprawy kii niczne j.
Na uwagę zasługuje spostrzeżenie, że zajęcie rdzenia przedłużonego i kręgowego nie powoduje wzrostu azocicy.
Naogół panuje pogląd, że azocica w przebiegu ciężkich schorzeń mózgu zależy od podrażnienia ośrodków, regulujących azotemję, położonych najpewniej na dnie czwartej komory w pobliżu wzgórka wzrokowego.